|
Pałac w Dankowicach
Stoi przy drodze przecinającej wieś i prowadzącej z Jordanowa Śląskiego
do Jezierzyc Wielkich.
Powstał w XVIII wieku w latach 1730-1740. Architektem był
prawdopodobnie Krzysztof Hacker budowniczy wrocławski. Zasadniczy
budynek jest barokowy (obecnie w ruinie). Gruntownie przebudowany w
pierwszej ćwierci XIX wieku w duchu neoklasycyzmu. Przybudówka powstała
w końcu lat 70-tych XIX wieku jako osobne mieszkanie dla zarządcy majątku
(obecnie zamieszkała). Ostatnia przebudowa nastąpiła na początku XX
wieku.
Pałac ma konstrukcje murowaną. Obecnie jest w ruinie bez dachu i z
zawalonymi stropami i zasypanym wejściem do piwnic.
Piwnice były kamienne ze sklepieniami kolebkowymi. Ściany
konstrukcyjne parteru i wyższych kondygnacji to dwie warstwy cegły w
narożach łączonej z nieciosanym kamieniem polnym wypełnione wapnem i
ziemią. Grubość ścian około 1,5m. Ściany działowe były
konstrukcji ryglowej wypełnione prasowaną słomą. Więźba dachowa
drewniana. Dach czterospadowy mansardowy.
Pałac zbudowany jest na planie prostokąta o wymiarach 22m x 17,5m
na osi wschód - zachód. Od strony zachodniej bezpośrednio do bryły
pałacu dostawiona jest przybudówka o wymiarach 8m x 14,5m. Elewacje południowa
i północna były bardziej ozdobne. Od strony północnej tj. od ulicy,
nad wejściem jest półkolisty portal a nad nim balkon z parapetem
kamiennym o motywach pseudo okuciowego ornamentu. Natomiast od strony południowej
fasada na osi jest lekko wysunięta i zwieńczona trójkątnym
tympanonem, w którym kiedyś były dwa kartusze herbowe. Główne wejście
znajdowało się od strony południowej. Cały budynek okalał pas
gzymsowy a ponad nim fryz stiukowy powtarzający motyw ornamentu
okuciowego.
Na stropach I piętra pałacu malowane były motywy roślinne.
Budynek miał instalacje elektryczną, wodno-kanalizacyjną, piece
kaflowe.
Dwór posiadał otaczający go z jednej strony (wschodniej) park
otoczony murem kamiennym. Z drugiej strony (zachodniej) znajdowała się
brama wjazdowa(obecnie zniszczona) z cegły i oficyna mieszkalno -
gospodarcza
z I połowy XIX wieku. Wjazd od drogi aż do drogi polnej na południe
od pałacu wybrukowano kostką granitową. Droga granitowa zachowała się
do dzisiaj w dobrym stanie.
Wewnątrz jest prostokątne i rozległe podwórze otoczone z trzech
stron budynkami folwarcznymi (od południa częściowo spalone w pożarze).
Na osi pałacu oraz pośrodku podwórza istniały dwa stawy (obecnie
zasypane).
Pałac w Piotrówku
Pałac został wzniesiony w stylu klasycystycznym w
1866 r, następnie powiększony o część wschodnią w 1898 r. Część
starsza zachodnia została założona na planie prostokąta, z osiowymi
ryzalitami, nakryta dachem czterospadowym. Część nowsza jest
kwadratowa, z narożną kolistą wieżą z użytkowym poddaszem, nakryta
jest czterospadowym dachem łamanym z lukarnami. Na południowym
wschodzie od pałacu zachowały się fragmenty parku krajobrazowego.
Pałac - oficyna dworska w Jordanowie Śląskim
Kiedyś pałac wchodził w skład dóbr rycerskich. Przez teren
posiadłości przepływała rzeka Ślęza. Własność dóbr przeszła w
drodze kupna w dniu lutego 1723 r. w ręce Johanna Christopha Hermanna
von Taubadel, który później majątek ten pozostawia swojej matce i
rodzeństwu, 10 maja 1759 r. właścicielem staje się pani Ursalla
Sophie von Baudis z domu von Taubadel, 21 maja 1760 r. - we władaniu
majora Alexandra Christoph von Münchow, 11 maja 1761 r. posiadłość
kupuje marszałek dworu hrabia Hans Ferdinand von Sandreczky i jednocześnie
cały Jordanów pozostaje w posiadaniu rodziny Sandreczky do czerwca
1853 r., kiedy to Excelencja Podkomorzy Karl Gottlob Graf von Sandreczky
- Sandraschütz z Bielawy sprzedaje ziemię (własność majątku wraz z
przynależnym browarem) królewskiemu porucznikowi Landwehry Gustawowi
Karlowi Ludwigowi Schwartzowi. 13 czerwca 1862 r. posiadłość kupuje
Johann Karl Christian Kriegsheim, właściciel dóbr rycerskich na Grüningen
i Thüringen, który 13 czerwca 1863 r. pozostawia je z kolei swojemu
drugiemu synowi Selmarowi Kriegsheim.
W okresie powojennym pałac pozostawał niezamieszkany i ulegał ciągłej
dewastacji, w efekcie został wyburzony.
|